Navê min Agostino ye û ez 51 salî me. Karê min gihandina xwarinê bi bîsîkletê ye. Du keçên min hene, lê em qet naaxivin. Ez û diya wan êdî bi hev re najîn ji ber ku em ji hev cuda bûne.
My name is Agostino and I am 51 years old. My job is delivering food by bicycle. I have two daughters, but we hardly ever speak. Their mother and I no longer live together because we are divorced.
Ez bi diya xwe re dijîm, ji ber ku piştî hevberdanê nikarim kirê bidim. Li vî bajarî kirê pir biha ne.
I live with my mother, as I cannot afford to pay rent after the divorce. Rent is very expensive in this city.
Çend meh berê ez wek xedeme li şîrketekê dixebitîm. Min tiştên şikestî tamîr dikirin, qutî hildigirtin û dema ku hewcedariya kesî pê hebû min alikarî dikir. Rojekê şîrketê ez ji kar derxistim. Min fêm nekir çima.
A few months ago I was working as a janitor for a company. I repaired things that were broken, carried boxes, and helped when anyone needed it. One day the company fired me. I did not understand why.
Min dît ku gelek kes bi bîsîkletê xwarinê belav dikin. Ez dikarim li bîsîkletê siwar bibim, ji ber vê yekê min li deriyê şîrketeke mezin a teslîmatê xist. Ji bo her teslîmkirinê sê euro pêşkêşî min kirin. Ez rojê 40 euroyan qezenc dikim, heke şansê min pir hebe û xerîdar bexşîşê bidin min, rojê 60 euroyan qezenc dikim.
I saw many people delivering food by bicycle. I can ride a bicycle, so I knocked on the door of a big delivery company. They offered me three euros for each delivery. I make 40€ per day, 60€ if I am very lucky and the customers tip me.
Ez betlaneya meaş nagirim, heqê nexweşiyê nagirim, hema hema tu mafên min tune. Ez nafikirim ku ev rast e lê ez hewceyê xebatê dikim. Gelekiya karkerên din ji çar aliyên cîhanê koçber in.
I get no paid holiday, no sick pay, hardly any rights at all. I do not think that is right, but I need the job. Most of the other employees are immigrants from all over the world.
Her roj gelek kesên teslîmkar di qezayan de birîndar dibin. Dûvre rayedaran dest bi ferqa me kirin dema ku teslîmkarekî 25 salî li wesayîtekê qelibî û mir. Heyf e ku berî ku ev yek biqewime bimire.
Many delivery people are injured in accidents every day. Then, when a 25-year-old deliveryman was hit by a car and died, the authorities started noticing us. It is a shame he had to die before that happened.
Li gel kesên ku ji pargîdaniyên din şandin, ez beşdarî qursek mafên kedê li sendîkayek herêmî bûm. Wan şêwirmendiya hiqûqî ya be pare pêşkêşî me kirin. Ji bo ku em zêdetir nasname û mafên xwe bi dest bixin me têkoşîn kir.
Together with delivery people from other companies, I took a course on workers’ rights with a local union. They offered us legal advice free of charge. We struggled to get more recognition and rights.
Piştî demeke dirêj me berdêla hemû hewldanên xwe girt. Pargîdaniyek mezin a radestkirinê neçar ma ku cezayê giran bide û karên daîmî bide karkeran. Li her derê cîhanê cara yekem bû. Wusa diyare ku tişt dest bi başbûnê dikin.
After a long time all our hard work paid off. One big delivery company had to pay a huge fine and to give workers permanent jobs. It was the first time that had happened anywhere in the whole world. It looks like things are starting to improve.
