Si Yulia, ang kanyang asawa, at ang kanilang munting anak na babae ay nakatira sa isang maliit at tahimik na nayon sa Ukraine. Gustong-gusto ni Yulia na ginigising siya tuwing umaga sa huni ng mga ibon. Hindi niya akalain na siya ay titira sa malayo sa kanilang bahay o hindi gigising sa huni ng mga ibon sa umaga.
Ang kanyang asawa ay palaging nagrereklamo tungkol sa kawalan ng sapat na pera at siya ay nagsimulang uminom ng alak. Nagpasya silang subukan ang kanilang kapalaran sa Portugal. Baka doon sila kumita ng mas malaki para makapagpatayo ng bahay at magkaroon ng magandang kinabukasan para sa kanilang pamilya.
Mabilis naka-adjust si Yulia sa kanyang bagong tahanan, at nagsimula siyang magtrabaho bilang isang tagalinis. Talagang pinahahalagahan ng kanyang mga kliyente ang kanyang sipag at ang magalang na pag-uugali. Sa kabilang banda, ang kanyang asawa ay lalong napapalayo. Dahil sa problema niya sa pag-inom, hindi siya pinagkatiwalaan ng mga amo at hindi siya binibigyan ng trabaho.
Isang araw sinimulan niyang sigawan si Yulia. Pagkatapos, sinimulan niya itong itulak. Lalong lumala ang sigawan at pambubugbog lalo na kapag lasing siya. Natakot si Yulia para sa kanyang sarili at sa kanyang anak, ngunit hindi niya alam kung ano ang kanyang gagawin.
Kinailangan ni Yulia na pumunta sa emergency room ng ospital na may baling braso, sinabi nila sa kanya na ang karahasan sa tahanan ay isang malaking problema sa Portugal. Sinabi rin nila na ito ay isang krimen at dapat niyang ireport ito sa pulisya.
Pagod na pagod na si Yulia at ayaw niyang lumaki ang kanyang maliit na anak sa isang tahanan kung saan araw-araw niyang nasaksihan ang karahasan. Natanto ni Yulia na ang mga palatandaan ng pang-aabuso ay naroroon na mula pa noong una, kahit na ito ay iba-iba ang anyo.
Pumunta si Yulia sa isang tahanan para sa mga kababaihan, kung saan siya ay mas ligtas kaysa sa kahit kailan. Hindi niya naramdaman ang ganitong kaligtasan mula noon siya ay ginising ng tunog ng mga ibon sa umaga.
