Юлія зі своїм чоловіком і маленькою донькою жили в маленькому затишному селі в Україні. Юлія любила щоранку прокидатися під щебетання пташок. Вона ніколи не думала, що буде жити далеко від дому, і що співи пташок не будуть будити її кожного ранку.
Yulia, mannen hennes og den lille datteren deres bodde i et lite, rolig tettsted i Ukraina. Yulia likte veldig godt å våkne hver morgen til lyden av fugler. Hun trodde aldri at hun skulle bo langt hjemmefra, eller at hun ikke skulle bli vekket av lyden av fugler om morgenen.
Yulia, mannen hennar og den vesle dottera deira budde i ein liten, roleg tettstad i Ukraina. Yulia likte veldig godt å vakne kvar morgon til lyden av fuglar. Ho trudde aldri at ho skulle bu langt heimanfrå, eller at ho ikkje skulle bli vekt av lyden av fuglar om morgonen.
Її чоловік постійно скаржився на брак грошей і почав пити. Вони вирішили спробувати щастя в Португалії. Там вони могли б заробити більше грошей, побудували б будинок і створили краще майбутнє для своєї сім’ї.
Mannen hennes klaget alltid over mangelen på penger, og han begynte å drikke mye. De bestemte seg for å prøve lykken i Portugal. Kanskje de der kunne tjene mer penger til å bygge et hus og en bedre framtid for familien.
Mannen hennar klaga alltid over mangelen på pengar, og han byrja å drikke mykje. Dei bestemte seg for å prøve lykka i Portugal. Kanskje dei der kunne tene meir pengar til å bygge eit hus og ei betre framtid for familien.
Юлія добре адаптувалася в новому домі і влаштувалася прибиральницею. Клієнти дуже цінували її працьовитість і ввічливе ставлення. Її чоловік навпаки почувався дедалі більше покинутим. Через проблеми з алкоголем роботодавці не довіряли йому і не брали на роботу.
Yulia tilpasset seg det nye hjemmet godt, og hun begynte å jobbe som hjemmehjelp. Kundene hennes satte virkelig pris på arbeidet hennes og den høflige innstillingen hennes. Mannen hennes, derimot, følte seg stadig mer oversett. På grunn av alkoholproblemet hans stolte ikke arbeidsgivere nok på ham til å gi ham arbeid.
Yulia tilpassa seg den nye heimen godt, og ho byrja å jobbe som heimehjelp. Kundane hennar sette verkeleg pris på arbeidet hennar og den høflege innstillinga hennar. Mannen hennar, derimot, følte seg stadig meir oversett. På grunn av alkoholproblemet hans stolte ikkje arbeidsgivarar nok på han til å gi han arbeid.
Одного разу він почав кричати на Юлію. Потім почав її штовхати. Крики та побиття особливо посилювалися, коли він був п’яний. Юлія боялася за себе та доньку, але не знала, що може зробити.
En dag begynte han å kjefte på Yulia. Senere begynte han å dytte henne. Volden økte med skriking og slag, særlig når han var full. Yulia var redd for seg selv og for datteren sin, men hun visste ikke hva hun skulle gjøre.
Ein dag byrja han å kjefte på Yulia. Seinare byrja han å dytte henne. Valden auka med skriking og slag, særleg når han var full. Yulia var redd for seg sjølv og for dottera, men ho visste ikkje kva ho skulle gjere.
Коли Юлії нарешті довелося звернутися до травмпункту зі зламаною рукою, лікарі сказали, що домашнє насильство є величезною проблемою в Португалії. Вони також сказали, що це був злочин і вона повинна повідомити про це в поліцію.
Da Yulia omsider måtte dra til legevakten på sykehuset med brukket arm, fortalte de henne at partnervold var et stort problem i Portugal. De sa også at det var ulovlig, og at hun burde anmelde det til politiet.
Då Yulia omsider måtte dra til legevakta på sjukehuset med brekt arm, fortalde dei henne at partnarvald var eit stort problem i Portugal. Dei sa òg at det var ulovleg, og at ho burde melde det til politiet.
Юлія була виснажена і не хотіла, щоб її маленька донька росла в домі, де вона щодня була свідком насильства. Юлія зрозуміла, що ознаки жорстокого поводження з боку чоловіка були присутні весь час, навіть якщо воно мало різні форми.
Yulia var utslitt og ville ikke at den lille datteren hennes skulle vokse opp i et hjem hvor hun var vitne til vold daglig. Yulia innså at tegnene på mishandling hadde vært der hele tiden, selv om de så veldig forskjellige ut.
Yulia var utsliten og ville ikkje at den vesle dottera hennar skulle vekse opp i ein heim kor ho var vitne til vald dagleg. Yulia innsåg at teikna på mishandling hadde vore der heile tida, sjølv om dei såg veldig forskjellige ut.
Юлія потрапила до жіночого притулку, де вперше за довгий час відчула себе у безпеці. Востаннє вона почувалася у безпеці тоді, коли кожного ранку прокидалася під спів пташок.
Yulia dro til et krisesenter, hvor hun følte seg tryggere enn hun hadde gjort på lenge. Hun hadde ikke følt seg sånn siden hun ble vekket av lyden av fugler om morgenen.
Yulia drog til eit krisesenter, der ho følte seg tryggare enn ho hadde gjort på lenge. Ho hadde ikkje følt seg sånn sidan ho vart vekt av lyden av fuglar om morgonen.
